وب سایت فرهنگی مذهبی مهدی الامم

شرح زيارت عاشورا(1)

شرح زيارت عاشورا(1)
زمان انتشار :
یکشنبه 19 آبان 1392 | 15:42
السلام عليک يا اباعبدالله

بسم الله الرحمن الرحیم

السلام عليک يا اباعبدالله

 سلام بر تو اي اباعبدالله!

جايگاه سلام‏

«سلام» نام درختي است که به دليل قوت و دوري از هر آفتي، سلام خوانده مي‏شود.

چون پيش از شريعت نبوي، خلق و خوي قبايل، کينه و سوء قصد بود، با گسترش آيين محمدي، افراد با سلام گفتن، به فرد مقابل اطمينان خاطر مي‏دادند که خطري شما را تهديد نمي‏کند.

ولي در واقع حقيقت «سلام»، دعايي است که مسلمانان در حق يکديگر دارند و به وسيله‏ آن از خداوند مي‏خواهند تا آنان را از خبائث و پليدي‏ها دور نگاه دارد.

با گسترش اسلام، «سلام» از سنت‏هايي شد که مورد تأکيد دين قرار گرفت و تحيت ويژه مسلمانان گشت.

تجلي سلام در آيات‏

خداوند سرچشمه‏ خوبي و سلامتي است و يکي از اسماي زيباي الهي «سلام» است:

السلام المؤمن المهيمن

«سلام» که در واقع از بهترين و برجسته‏ترين دعاهاست، در قرآن مجيد، در موارد گوناگوني، به کار رفته است و خداوند خود را با اين کلمه زيبا ستوده است.

نمونه‏هايي از آيات را در اين زمينه مي‏خوانيم:

 و اذا جاءک الذين يؤمنون بآياتنا فقل سلام عليکم کتب ربکم علي نفسه الرحمة أنه من عمل منکم سوءا بجهالة ثم تاب من بعده و أصلح فانه غفور رحيم

و هر گاه آنان که به آيات ما مي‏گروند و نزد تو آيند، بگو سلام بر شما باد، خدا بر خود رحمت و مهرباني را فرض نمود که هر کس از شما کار زشتي به ناداني کرد و بعد از آن باز توبه کرد و اصلاح نمايد، البته خدا بخشنده و مهربان است.

سلام عليکم بما صبرتم فنعم عقبي الدار

سلام و تهنيت بر شما باد که صبر پيشه کرديد، تا عاقبت نيکو منزلگاهي يافتيد.

دعواهم فيها سبحانک اللهم و تحيتهم فيها سلام و آخر دعواهم أن الحمد لله رب العالمين

و در آن بهشت زبان شوق به تسبيح و تقديس خدا گشايند، که بارالها تو از هر نقص و آلايش پاک و منزهي و ثناي آن‏ها در بهشت سلامت ابدي مي‏بخشد و آخرين سخن‏شان حمد پروردگار عالميان است.

الذين تتوفاهم الملائکة ظالمي أنفسهم فألقوا السلم ما کنا نعمل من سوء بلي ان الله عليم بما کنتم تعملون

آن‏ها را فرشتگان جانشان را مي‏گيرند در حالتي که در دنيا به نفس خود ستم کرده و آن جا مجبورا سر تسليم پيش دارند و گويند ما کار بد نکرديم. آري خدا به هر چه کرده‏ايد آگاه است.

الذين تتوفاهم الملائکة طيبين يقولون سلام عليکم ادخلوا الجنة بما کنتم تعلمون

آناني که پاکيزه هستند (وقتي) فرشتگان قبض روحشان کنند مي‏گويند درود بر شما به خاطر آن چه که عمل کرده‏ايد وارد بهشت شويد.

... و سلاما علي ابراهيم

 ما خطاب کرديم که اي آتش سرد و سالم براي ابراهيم باش.

 يا أيها الذين آمنوا لا تدخلوا بيوتا غير بيوتکم حتي تستأنسوا و تسلموا علي أهلها ذلکم خير لکم لعلکم تذکرون

اي اهل ايمان! هرگز به هيچ خانه، مگر خانه‏هاي خودتان تا با صاحبش انس نداريد وارد نشويد و چون رخصت يافته داخل شويد به اهل آن خانه، نخست سلام کنيد، شما را بهتر است که متذکر شويد.

فاذا دخلتم بيوتا فسلموا علي أنفسکم تحية من عندالله مبارکة طيبة کذلک يبين الله لکم الآيات لعلکم تعقلون

(چون به خانه يا مسجدي درآييد، بر مسلمانان هم دينان خودتان يا اگر کسي نباشد بر نفس خود باز سلام کنيد) که اين تحيت سلام بر برکتي نيکو از جانب خداست. چنين خدا آيات خود را براي شما روشن بيان مي‏کند که در آن‏ها تعقل کنيد و طريق سعادت و هدايت بازجوييد.

و اذا سمعوا اللغو أعرضوا عنه و قالوا لنا أعمالنا و لکم أعمالکم سلام عليکم لا نبتغي الجاهلين

و چون سخن لغوي بشنوند، از آن اعراض کرده و گويند اعمال ما از ما و اعمال شما از شما، برويد سلامت باشيد که ما هرگز مردم هرزه گوي نادان را نمي‏طلبيم.

تحيتهم يوم يلقونه سلام و أعد لهم أجرا کريما

تحيت مؤمنان و پذيرايي ايشان روزي که به لقاء رحمت حق نايل شوند، سلام خدا و بشارت لطف الهي خواهد بود و بر آن‏ها پاداش با کرامت و شرافت مهيا فرموده است.

ان الله و ملائکته يصلون علي النبي يا أيها الذين آمنوا صلوا عليه و سلموا تسليما

خدا و فرشتگانش بر روان پاک اين پيغمبر درود مي‏فرستد، شما هم اي اهل ايمان، بر او صلوات و درود بفرستيد و با تعظيم و اجلال بر او سلام گوييد (و تسليم فرمان او شويد).

سلام قولا من رب رحيم

بر آنان از خداي مهربان (فرشتگان رحمت) سلام و تحيت رسانند.

سلام علي نوح في العالمين

سلام بر نوح در ميان جهانيان.

سلام علي موسي و هارون

سلام و تحيت خدا بر موسي و هارون باد.

سلام علي آل ياسين

سلام بر آل ياسين باد.

سلام عليکم طبتم فادخلوها خالدين...

سلام بر شما باد که چه عيش (ابدي) نصيب شما گرديد، پس داخل شويد آن (بهشت) را...

هو الله الذي لا اله الا هو الملک القدوس السلام المؤمن المهيمن العزيز الجبار المتکبر سبحان الله عما يشرکون

چه اوست خداي يکتايي که غير او خدايي نيست سلطان مقتدر عالم پاک از هر نقص و آلايش و منزه از هر عيب و ناشايست، ايمني بخش نگهبان جهان و جهانيان، غالب و قاهر بر همه‏ي خلقان با جبروت و عظمت و بزرگوار و برتر و پاک خداي از هر چه بر او شريک پندارند.

تجلي سلام در روايات

از آن جا که دستور العمل‏هاي اسلام، بي‏حکمت نيست، براي سلام دهنده نيز برکت و پاداش در نظر گرفته شده است.

پيامبر اسلام صلي الله عليه و آله وسلم فرمود:

گرامي‏ترين مردم نزد خدا و پيامبر، آغازگر سلام است.

امام حسين عليه‏السلام فرمود:

سلام کردن هفتاد پاداش دارد که شصت و نه بخش آن براي سلام کننده و يکي براي پاسخ دهنده است.

حضرت علي عليه‏السلام فرمود:

صلوات بر محمد و آل محمد بفرستيد، زيرا خداوند دعاي شما را وقتي که نام محمد صلي الله عليه و آله و سلم آورده مي‏شود، مستجاب مي‏کند.

کنيه‏ امام حسين

رسم عرب بر اين است که پدر و مادر را به نام فرزند بزرگ‏تر صدا مي‏زنند.

نکته‏ جالب اين جاست، که از طرفي امام حسين عليه‏السلام فرزندي به نام «عبدالله» نداشته است، تا او را به نام فرزندش صدا بزنند؛ و از سوي ديگر امام حسين عليه‏السلام را در زماني که کودک بود، پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم قنداقه‏اش را در آغوش مبارک گرفت و فرمود:

يا اباعبدالله عزيز علي...

 و آن حضرت گريه نمود.

در کتاب کمال الدين آمده: کنيه‏ي حضرت امام حسين عليه‏السلام فقط «ابوعبدالله» بود.

اما القاب آن حضرت عليه‏السلام بسيار بود: رشيد، طيب، وفي، سيد، زکي، مبارک، تابع لمرضاة الله تعالي، و سبط. همه‏ اين القاب بر آن حضرت اطلاق مي‏شود.

البته بالاترين القاب از حيث رتبه، آن چيزي است که پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم او و برادرش حضرت امام حسن عليه‏السلام را به آن ملقب نمود:

به درستي که حسنين، دو سيد جوانان اهل بهشت هستند.

در کتاب ارشاد شيخ مفيد رحمه الله آمده: کنيه‏ امام حسين عليه‏السلام ابوعبدالله بود.

ثمره‏ عبوديت‏

ان کل من في السماوات والأرض الا آتي الرحمن عبدا

بلکه هيچ موجودي در آسمان‏ها و زمين نيست، جز آن که خدا را بنده‏ي فرمان بردار است.

راز و رمز عروج، «عبوديت» است. اگر بنده، به وظايف خود عمل کند، از الطاف الهي بهره‏مند مي‏گردد و جانشين خدا در روي زمين مي‏گردد:

سلام علي نوح في العالمين، انا کذلک نجزي المحسنين انه من عبادنا المؤمنين

سلام بر نوح در ميان جهانيان. ما چنين نيکوکاران را پاداش مي‏دهيم. که او به حقيقت از بندگان با ايمان ما بود.

انسان در سير و سلوک عرفاني خود، بايد با برنامه‏ بندگي و پرستش خدا سير کند که خداوند متعال اين راه عبوديت را مقرر فرموده است؛ گويي راه ديگري تعيين نشده است.

از نظر علمي و دستوري، يکي از وظايف الهي لااقل براي اهل معرفت و عرفان اين است که از راه عبوديت به مراحل عالي برسند تا خداوند، حقايق عالم هستي را به آنان نشان دهد، چون خداوند فرموده است:

لنريه من آياتنا

 گويي عبوديت، اساس و پايه‏ نشان دادن و به رؤيت رساندن خداوند سبحان، آيات خود را به عباد و بندگان خالصش مي‏باشد.

در قرآن کريم، هر جا نام پيامبري ذکر مي‏شود، مقام عبوديت او يادآوري شده است. به نمونه‏هايي از آن‏ها اشاره مي‏شود:

سلام علي نوح في العالمين، انا کذلک نجزي المحسنين، انه من عبادنا المؤمنين

سلام بر نوح در ميان جهانيان. ما چنين نيکوکاران را پاداش مي‏دهيم. که او به حقيقت از بندگان با ايمان ما بود.

و اذکر عبدنا داوود ذا الأيد انه أواب

و از بنده‏ي ما داود ياد کن که بسيار نيرومند بود و دائم به درگاه ما توبه و انابه مي‏کرد.

و اذکر عبدنا أيوب اذ نادي ربه أني مسني الشيطان بنصب و عذاب

ياد کن بنده‏ي ما ايوب را هنگامي که به خدا عرض کرد شيطان مرا رنج و عذاب رسانيد.

سلام علي ابراهيم، کذلک نجزي المحسنين، انه من عبادنا المؤمنين

سلام و تحيت خدا بر ابراهيم باد، ما نيکوکاران را اين چنين پاداش مي‏دهيم. زيرا او از بندگان با ايمان بود.

لن يستنکف المسيح أن يکون عبدا لله

هرگز مسيح، از بنده‏ خدا بودن ابا و استنکاف ندارد...

ذکر رحمة ربک عبده زکريا

ياد کن حکايت او را وقتي که خداي خود را پنهاني و از صميم قلب ندا کرد.

تعبير عبد مطلق‏

برگزيده‏ترين بنده‏ها، کسي است که بندگي خود را بيش از همه نشان داده و مراحل عبوديت را پشت سر گذاشته باشد:

سبحان الذي أسري بعبده ليلا من المسجد الحرام الي المسجد الأقصي الذي بارکنا حوله لنريه من آياتنا انه هو السميع البصير

 پاک و منزه است خدايي که (در مبارک) شبي بنده خود (محمد صلي الله عليه و آله و سلم) را از مسجدالحرام به مسجد اقصايي که پيرامونش را مبارک ساختيم سير داد، تا آيات خود را به او بنمايد که خدا به حقيقت شنوا و بيناست.

و نيز خداوند، پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله و سلم را به عنوان «عبد مطلق» ياد مي‏کند:

تبارک الذي نزل الفرقان علي عبده ليکون للعالمين نذيرا

 پر برکت (بزرگوار خداوندي) است آن کسي که قرآن را بر بنده‏ي (خاص) خود نازل فرمود تا براي جهانيان ترساننده باشد (به اندرزهاي وي اهل عالم متذکر و خدا ترس گردند).

يعني خداوند از رسولش به عنوان «عبده» ياد مي‏کند، چرا که اين کلمه از «عبدالله» نيز بالاتر است، زيرا اين عبوديت، حاکي از هويت مطلقه است، که بالاتر از مقام الوهيت است.

گواهي دادن به بندگي و رسالت پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم در کنار گواهي به يگانگي خداوند سبحان، اهميت و فضيلتي استثنايي دارد، تا آن جا که اميرمؤمنان فرمود:

گواهي دادن به يگانگي خداوند متعال و بندگي و رسالت محمد صلي الله عليه و آله و سلم دو گواهي دادني است که سخن را بالا و عمل را دو چندان مي‏سازند. ترازويي که اين دو از آن برداشته شوند سبک، و ترازويي که اين دو در آن نهاده شوند سنگين خواهد بود.

به علاوه که گواهي دادن به بندگي و رسالت پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم در تشهد نماز واجب است، که توجه به عبوديت، پيش از توجه به رسالت، يعني رسيدن به مقام پيامبري، در نتيجه سير در وادي عبوديت است.

برکات اباعبدالله

بنده خالص خدا، در حماسه‏ شورانگيز کربلا در روز عاشورا، با بريدن از خلق و پيوستن به خالق، عبوديت را به نمايش گذاشت و قهرمان ميدان بندگي ذات حق شد.

سيد الشهداء عليه‏السلام، با ايثار خون خويش، پدر و مربي تمامي بندگان خدا شد و در حقيقت، پرستش خداوند را جاودانه کرد.

جستجو
عضویت
اوقات شرعی

اوقات شرعی به افق کرمان

اذان صبح 05:00:23
طلوع خورشید 06:24:42
اذان ظهر 11:34:32
غروب خورشید 16:44:18
اذان مغرب 17:01:48
نظر سنجی
نظر شما در مورد وب سایت مهدی الامم چیست ؟